മഴ തുള്ളികൾ....

ഇടവപ്പാതി മഴയിൽ... പൊൻപുലരിയോ ചിരിതൂകി നിൽക്കുന്നു.... ആരെയോ വരവേൽക്കുവാൻ എന്ന പോലെ... ത്രയോദശി നാൾ തന്നിൽ... വെള്ളിമേഘ ശലകത്തിൽ... വന്നെത്തി ഈ വിണ്ണിലായ് അവൾ... അല്ലി എന്നൊരാമ്പൽ പൂവ്.... സ്നിഗ്ദ്ധ ചാരുത തന്നിലായ്,  സച്ചിന്മയമായി.... ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുന്നു... പുഞ്ചിരി തൂകി കുഞ്ഞു ചെണ്ടുമല്ലി... വിടർന്നോരാ കണ്ണുകൾ തൻ വശ്യ ഭാവം... ആരിലും വിസ്മയം ഉതിരുന്നു....

നിന്നെ കുറിക്കുന്ന... വാക്കുകൾ ഓരോന്നും... എന്റെ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന... നിന്റെ ഹൃദയ തുടിപ്പുകൾ... അഗ്നിക്ക് മീതെ... വീശുന്ന കാറ്റായി... നവദീപ്തമായി  നീ... എന്റെ ഉള്ളിൽ...  അറിയാതെ എങ്കിലും... ആശിച്ചു പോയി... നീ എന്റേത്‌.... മാത്രം എങ്കിലെന്ന്....

ഒരു പുഞ്ചിരിയായ് നീയെൻ മുന്നിൽ.. വന്നൊരാ ദിനം, മറക്കില്ലൊരിക്കലും.......   വേനൽ വന്നവഴിയെ മടങ്ങി.... നിന്റെ ഈ വരവിനായി.... പൂത്തുലഞ്ഞ പൊന്പുലരിയിൽ.... അടർന്നു വീണൊരാ മഴമുത്തു പോലെ... നീ എങ്ങുനിന്നോ ഇങ്ങുവന്നു... ഒരു ദൗത്യം എന്നപോലെ.... വൈകി വന്ന മഴയിൽ.... സാന്ധ്യമേഘ ശലകങ്ങൾ...... താഴെവന്നു വരവേൽക്കുന്നു.... നിലാവിൽ മെനഞ്ഞ മഴവില്ലു... പോലെ ഈ സൗഹൃദം, ഒടുക്കമില്ലാതെ...

മഴ കാത്തിരുന്നു ഞാൻ എന്നും.... ഒരു മഴക്കാറ്‌ പോലും വന്നില്ലീവഴി.... പുഴകളും അരുവിയും വറ്റിവരണ്ടു.... വെന്തു വെണ്ണീറായി എങ്ങും, പച്ചവിരിച്ചൊരാ വയലേടകൾ ഒക്കെയും... കൊടും വേനലോ കഴിഞ്ഞു... ഇടവമാസം ഇങ്ങെത്തി.... എങ്കിലും ഇതുവരെ വന്നില്ലീമഴ...  എന്റെ ഈ കൊച്ചുഗ്രാമത്തിൽ..... അങ്ങകലെ ഗ്രാമങ്ങൾ...  മഴയുടെ ആർദ്രതയിൽ .... എന്തു ചൊല്ലുവാൻ...  ഈ മഴക്കെന്തേ ഇത്ര പരിഭവം, അറിയില്ല.... വെയിൽ പതിയെ മങ്ങിതുടങ്ങി... ആകാശമാകെ ഇരുൾമൂടിടുന്നു.... ദശമി തന്നിൽ നിറയുന്നു, പ്രകൃതിയുടെ പുഞ്ചിരി..... ഞാൻ കാത്തിരുന്നു മഴയോ പെയ്യ്തുതുടങ്ങുന്നു.....

ഈ ഇടവമാസ അഷ്ടമി തന്നിൽ, മിന്നി മറയുന്ന മിന്നൽ കതിരുകൾ.... പാതി തുറന്നൊരാ ജനൽപ്പാളിയിലൂടെ, അരിച്ചിറങ്ങുന്നു മെഴുകുതിരി വെട്ടം..... ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നങ്ങു പോകും, ഈ ആഞ്ഞങ്ങടിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ രൗദ്രം.... കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു ഓരോന്നായി, എന്റെ മുറ്റത്തെ പൂവിൻ ദളങ്ങൾ.... വാനിലോളം കാർമുകിൽ മൂടി, വെമ്പിനില്ക്കുന്നു പെയ്യ്യുവാൻ വേണ്ടി.... പെട്ടെന്നൊരു ആർത്ത നാദം പോലെ, എവിടെനിന്നോ ഒരു മുഴക്കം കേട്ടു ... പെയ്‌തിറങ്ങുന്നു, ആരുമറിയാത്ത നൊമ്പരം പോലെ, ഈ ഇടവപ്പാതി ഇന്ന് എന്റെ മുന്നിൽ...