മഴ തുള്ളികൾ....

*_💝💖* ...🧁🧁🧁😘🧁🧁🧁💙💙 ദ്വാദശി നാളതിൽ വന്നൂ നീ, ആ അമ്മതൻ ചാരത്ത്... പൗർണ്ണമി വിടരുന്ന, പോലെയാ മുഖവും... വൃശ്ചികതെന്നലിൻ കൈയ്യും പിടിച്ചു, പിച്ച നടന്നുനീ ഈ വഴിതന്നിലായി... ഓമന പൈതലിൻ പുഞ്ചിരി കണ്ടിട്ട്, അമ്മയോ ചൊല്ലി, എൻ നീലാഞ്ജന കിളിയിവൾ...

ഹൃദയം.. തേടുന്നു നിന്നെ, ഈ വഴിയോ വിജനമായെന്നോ.. ഹൃദയം കവരുമാചിരിയിൽ, അറിയാതെ, നിന്നെയറിഞ്ഞെന്നോ.. നിൻ മൊഴികൾ പകരുമാശ്വാസം, കനവായ് മാഞ്ഞു പോയെന്നോ.. നീ തന്ന കരുതലും, ഇല്ലെന്നാകിൽ കദനമായ്.. നീയെന്നതോ സ്നേഹവിസ്മയം, പകരമാവാൻ കഴിയില്ലാർക്കുമേ..

ഒരുവിളിക്കകലെ നീ പോകുന്ന നാൾ, ഇതുവരെ കാണാത്ത കൺനിറഞ്ഞു.. നിൻ മൊഴികേട്ടു ഞാൻ കാതോർക്കവേ, ആ പുഞ്ചിരി മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.. ഒരു വിട വാക്കും പറഞ്ഞതില്ല, എന്റെ മനസ്സിൽ നോവിന്റെ കൂടുകൂട്ടി.. പടിയിറങ്ങുന്നൊരാ കാലൊച്ചയും, നിർത്താതെ ഒഴുകുമാ കണ്ണുനീരും.. ഇനിയെന്തെന്ന ചോദ്യമതെന്നോട് തന്നെ, ഉത്തരമില്ലാതെ മൗനമായ് ഞാനും..

അന്നാദ്യമായ് തിങ്കൾ,  തേരേറി വന്നുവോ... അമ്മതൻ അരികിലായ്, ആദ്യ സൂര്യകിരണം പോലവേ... ശരത് കാല ഋതുവിൽ നീയോ, ഒരു പനിനീർ മലരായി വിടർന്നീടവേ... വർണ്ണം വാരി വിതറും, നിൻ സ്മിതമോ നയന മനോഹരം... നന്മയേറിടും നിൻ മനസ്സോ, തൂമഞ്ഞു പോലവേ... എന്നെന്നും നമുക്കായ്, ആർദ്രമീ സൗഹൃദം...

പാതകൾ വേറിട്ടു പോയാലും, പാതി വഴിയിൽ വിട്ടകന്നാലും... കാലം നടത്തുന്ന വഴിയേ, നടന്നു നിൻ അരികിലായെത്തിടും.. അന്നുനീ ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണിൽ, അവനും നിദ്രയിൽ മുഴുകിടും.. സംവത്സരങ്ങൾ കടന്നുപോയി, വീണ്ടുമൊരു പുനർജന്മമേകിയീ പ്രകൃതിയും.. കാത്തു വച്ചൊരാ കനവും, പൂവണിഞ്ഞുണർന്നിടും വീണ്ടും.. പുതിയൊരു  പുലർവേള, വിടരുന്ന പോലവേ..