മഴ തുള്ളികൾ....

ഇരുൾമൂടിയൊരീ വഴിത്താരയിൽ.... എനിക്ക് വെളിച്ചമായതും നീ തന്നെ... അകന്നുപോകുന്ന ബന്ധങ്ങൾക്കൊടുവിൽ... കൂടെവന്നതും നീ തന്നെ.... ജീവിതനാളം കെടാൻ തുടങ്ങവെ... ഒരുനെയ്ത്തിരിയായി പകരമായതും നീ തന്നെ... സ്വപ്നവുമല്ല നീ... മിഥ്യയുമല്ല.... എങ്കിലും... നീ ആരെന്ന യാഥാർഥ്യം... ഇന്നുമെന്തെ മറഞ്ഞുനില്കുന്നു... മൗനമായ്....

ഈ പെയ്യ്തുതോരാത്ത  മഴയെ...  വാനോളംനിൽക്കുന്ന കുന്നുകളെ... ഈ ഒഴുകിത്തീരാത്ത പുഴകളെ... കളകളാരവം മുഴക്കുന്ന കാട്ടരുവിയെ... ഈ പച്ചപുതപ്പണിഞ്ഞ പ്രകൃതിയെ... കാതിനിമ്പമാര്ന്ന പാട്ടുമൂളും കിളികളെ... പിന്നെ നിന്നെയും... എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്....

മഴയായ് നീയെന്റെ ചാരത്തു വന്നപ്പോൾ... നിനവായ് ഞാൻ നിന്നിൽ നിറഞ്ഞുവെന്നോ... അഴകായ് നീ എന്നിൽ മഴവില്ലു വരഞ്ഞപ്പോൾ... നിറമായ് ഞാൻ നിന്നിൽ വിടർന്നുവെന്നോ... മുകിലായ് നീ ഈ നീലകാശവീഥിയിൽ.... ഞാനോ അതേറ്റുവാങ്ങുന്ന സായംസന്ധ്യയും.....

എന്തു മധുരമീ മഴയുടെ പ്രണയാദ്ര ഭാവം... എന്തു തരളമീ കാറ്റിന്റെ തഴുകിത്തലോടൽ... എന്തിനെന്നറിയാതെ  ഒരനുരാഗഗാനo.... ഈ മുളം തണ്ടിൽനിന്നായി ഉതിർന്നിടിന്നു...

മിഴിനീർ തുളുമ്പുന്നൊരോർമയായി നീ... മനം അറിയാതെ എരിയുന്ന തീ കനലുമായി..  പൊയ്പ്പോയ നാളിന്റെ സ്മരണയിൽ മുഴുകി ഞാൻ....  ഈ വിധി തീർത്ത വഴിയേ നടക്കുന്നു,  തനിയെ....