മഴ തുള്ളികൾ....

മരണമേ.... എനിക്ക് നിന്നോട്....   ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രണയം.... അറിയില്ല.... നീ ഇങ് അടുത്തെത്തുന്നതും... അറിയില്ല.... നീ എന്ന് വരുമെന്നതും... പക്ഷെ ഒന്ന് മാത്രം പറയാം..... നിന്റെ ചിന്തകൾക്കും അപ്പുറമാണ്.... എന്റെ ഈ ലോകം.... കോറിയിട്ട വരികൾക്കൊടുവിൽ.... ഞാൻ അറിയുന്നു..... മരണം എന്ന സത്യം മാത്രം.... ഒടുവിൽ ഈ യാത്രയിൽ.... ഇവിടെ തീരുന്നു സഞ്ചാരി എന്ന അദ്ധ്യായം....

എന്താണ് സത്യം എന്താണ് മിഥ്യ... അത് നമ്മൾ ആരോട് ചോദിക്കുo.... ഒടുവിൽ അതും ഒരു ചോദ്യമായി അവശേഷിക്കും.... ജീവിതം ഒരു ദിശ ഇല്ലാത്ത സഞ്ചാരം..... അതിൽ എപ്പോഴോ വന്ന.... സഞ്ചാരികൾ നമ്മൾ... നിറക്കൂട്ട്ചാലിച്ച ചിന്തകൾ... ഒക്കെയും വെറും മിഥ്യാ ധാരണ.... സത്യം ഏതെന്നു പോലും തിരിച്ചറിയുവാൻ.... കഴിയാതെ പോകുന്ന മനുജ  സമൂഹം.... ഒന്ന് ഞൊടിച്ചാൽ എല്ലാം..  തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ എന്നൊരഹം  ഭാവം,  എല്ലാ മനസ്സിലും.... പണ്ട് പൂന്താന വാക്യം മഹത്വം ജ്ഞാനപ്പാന... ഇന്നോ അതെല്ലാം മാറ്റിമറിക്കും... കലിയുഗം അതല്ലോ കാലം.....

ഈ  ജന്മം അത്രയും.... ഈ നിമിഷം വരേയ്ക്കും... നിൻ കൂടെ ഞാനും ഉണ്ടെന്നു.... നീ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും.... ഈ കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളും... ഇനി വരും കാലവും.... നിന്റെ ഒപ്പം.... ഞാനും... ജനനം മുതൽക്കേ.... അറിയുന്നു ഞാൻ നിന്നെ.... മറ്റെന്തിനേക്കാളും.... നിന്റെ സ്വന്തം നിഴൽ....

എത്ര കാലപ്പഴക്കങ്ങൾ ചെന്നാലും..... നമ്മളെ നാം ആക്കിമാറ്റിയ..... ഈ  പച്ച പുതപ്പിട്ട നന്ദനോദ്യാനം.. ഇത് നമ്മുടെ ഭൂമിയല്ലോ.... അന്നു പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിച്ച മാനുജർ ഒക്കെയും.... മണ്ണിന്റെ മനസ്സോ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞവർ.... നന്മയുടെ നിർമാല്യം..... കണ്ടു തൊഴുതവർ ..... ഇന്നോ ഭൂമിയെ പത്തു കാശിനായി കീറിമുറിക്കുന്നവർ... ഇവിടം നീ പണ്ട്പറഞ്ഞ സ്വർഗം അല്ല.... ഇവിടെ നീ പണ്ടു പറഞ്ഞ സ്നേഹമില്ല.... വിശ്വാസവും സാഹോദര്യവും ഒന്നും  ഒട്ടുമില്ല... കരുണയുടെ കണികപോലും വറ്റിവരണ്ടുപോയി..... ഇത്പേമാരിയെയും വിപത്തിനെയും തേഡി പിടിക്കുന്ന കോർപ്പറേറ്റ് കാലം.... താനിരിക്കുന്നിടം  താൻ തന്നെ വെട്ടിമാറ്റുന്നവർ..... അറിവില്ലായ്മ്മ അല്ല.... താൻ എന്ന അഹംഭാവം..... ആർത്തലക്കുന്ന വിഷ സർപ്പം.... രൗദ്ര ഭാവം പൂണ്ട് പാഞ്ഞങ്ങടുക്കുന്നു.... ഈ മനുഷ്യകുലത്തെ  പാടെവിഴുങ്ങുവാൻ.... ഇന്നു നാംകാണുന്ന കോവിഡ് പത്തൊൻപതും  അതിലൊന്നു മാത്രം....  ഹേ മനുജാ നീ കണ്ണുതുറക്കുക്ക... ഇത് അന്ധകാരമല്ല... മറിച് നീ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഇരുൾ ആക്കുവതല്ലോ.... നീ ഓർക്കുക ആർക്കു നഷ്ടം നിന്റെ ചെയ്തികൾ...... നിനക്ക് മാത്രം....മറ്റാർക്കു...

ഇത്തിരി നേരമേ ഇനി ഉള്ളു.... നിൻ മനം അറിയാൻ... അതിൽ ഞാനല്ല മറ്റാരോ... ആണെന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ... വൈകി ഞാൻ.... വേഗേന ഗമിക്കും മനസോ സ്വസ്ഥം... അതു മറ്റൊരുമല്ല നിന്നെ നീയാക്കി മാറ്റിയ.. നിൻ അമ്മ മനസെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ.....

ഒരു നവ സൗഹൃദ തോണിയേറി..... ഞാൻ പോകുന്നു ഞങ്ങൾ തൻ ബാല്യ സ്‌മൃതികളിൽ... ചിരി തന്റെ ആരവ ഘോഷങ്ങളും.... നോവിന്റെ ഇഴനീർന്ന നാദങ്ങളും... സ്വപ്‌നങ്ങൾ.....  ചിറകുള്ള പട്ടങ്ങൾ പോലെ... തിരികെ എത്തുന്നു ഞാൻ .... എന്റെ....  ഇന്ന് എന്ന യാഥാർത്യത്തിലേയ്ക്ക്.