മഴ തുള്ളികൾ....

അന്നാദ്യമായ് തിങ്കൾ,  തേരേറി വന്നുവോ... അമ്മതൻ അരികിലായ്, ആദ്യ സൂര്യകിരണം പോലവേ... ശരത് കാല ഋതുവിൽ നീയോ, ഒരു പനിനീർ മലരായി വിടർന്നീടവേ... വർണ്ണം വാരി വിതറും, നിൻ സ്മിതമോ നയന മനോഹരം... നന്മയേറിടും നിൻ മനസ്സോ, തൂമഞ്ഞു പോലവേ... എന്നെന്നും നമുക്കായ്, ആർദ്രമീ സൗഹൃദം...

പാതകൾ വേറിട്ടു പോയാലും, പാതി വഴിയിൽ വിട്ടകന്നാലും... കാലം നടത്തുന്ന വഴിയേ, നടന്നു നിൻ അരികിലായെത്തിടും.. അന്നുനീ ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണിൽ, അവനും നിദ്രയിൽ മുഴുകിടും.. സംവത്സരങ്ങൾ കടന്നുപോയി, വീണ്ടുമൊരു പുനർജന്മമേകിയീ പ്രകൃതിയും.. കാത്തു വച്ചൊരാ കനവും, പൂവണിഞ്ഞുണർന്നിടും വീണ്ടും.. പുതിയൊരു  പുലർവേള, വിടരുന്ന പോലവേ..

ജീവൻതുടിക്കുന്ന വരികൾ. അത്ര മനോഹരവും ഇമ്പമാർന്നതും അതിലുപരി ഓരോ വരികളും വായിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സും കീഴടക്കും. ഇത്ര മനോഹരമായി ഒരാൾക്ക് എഴുതാൻ കഴിയുമോ? അതും ഇത്ര ചെറു പ്രായത്തിൽ. അവളുടെ ഓരോ എഴുത്തിനും അവളുടെ പ്രായത്തിൽ കവിഞ്ഞ പക്വതയുമുണ്ട്. മറ്റൊരാളിലേയ്ക്ക് ചിന്തകളേ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിവുള്ള വരികൾ എഴുതുന്നവർ ഇന്നീ നാട്ടിൽ വളരെ വിരളമാണ്. എന്നാൽ അവളിലുള്ള എഴുത്തുകാരിക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ ചിന്താ ശക്തിയെ ഉണർത്തുവാൻ ഉള്ള കഴിവും ഉണ്ട്. അത്രയും ദൈവാനുഗ്രഹം ഉള്ള കുട്ടിയാണവൾ. അവളെ ആദ്യമായ് കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ഒരിഷ്ടം. അതെന്തുകൊണ്ടെന്നത് ഇന്നും അന്യമാണെനിക്ക്. പക്ഷേ അന്നും ഇന്നും ഒരുപോലെ എന്നെ ആകർഷിച്ചത് അവളുടെ ആ അധരത്തിൽ മിന്നി മറയുന്ന ആ വശ്യതയാർന്ന പുഞ്ചിരകളാണ്. ഇന്ന് ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടു. ഇന്നു പക്ഷേ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ മിന്നിമറയുന്ന ആ ചിരികൾക്കും എന്തൊക്കെയോ പറയുവാനുണ്ടെന്ന് തോന്നി. ചിലനേരം ആ കണ്ണുകൾ തീക്ഷണമായ് ആരെയോ തിരയുന്നതുപോലെ. അവളുടെ മനസ്സോ തിരികെ വരില്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും ഉള്ളൂ തുറന്നു ആരെയോ സ്നേഹിക്കുന്നതു പോലെ. എന്ത്‌ തന്നെ ആയാലും നിന്റെ മനസ്സിൽ ഇനിയും മുറിപ്പാടുകൾ ഉണ്ടാകാതിരിക്കാ...

ഈ ദശമി തന്നിലായ്, തിരുവാതിര ഉണരവേ.. രുദ്രതീർത്ഥമതിൽ ശുദ്ധിയായി, വലംവച്ചുഞാനാ മഞ്ജുളാലിൻ ചുറ്റുമേ.. എങ്ങുമെങ്ങും വിളങ്ങിനിൽക്കും, ദീപങ്ങൾ സാക്ഷിയായ്.. ഇമ്പമാർന്ന സ്വരമതിൽ, മുഴങ്ങിടുന്നു മണിനാദം.. അവിടെയെങ്ങും മുഖരിതമായി, നടതുറക്കവേ ഓടക്കുഴൽ നാദം.. കണ്ടുഞാനെൻ കണ്ണനെ ആദ്യമായ്, ഗുരുവായൂർ തിരു നടതന്നിലായ്.. കൺകുളിർക്കെ കണ്ടു ഞാൻ, ഗുരുവായൂരിലെ നിർമ്മാല്യവും.. കൃഷ്ണദർശനം പുണ്യമേറിടും, വീണ്ടും കാണുവാനോ മോഹമേറെയായ്..

ഈ ചിങ്ങം പിറന്ന ദിവസം മുതൽക്കുതന്നെ എന്റെ കൂടെ നിൽക്കുന്നവരെ ഒക്കെ നീ ഗുരുവായൂരിലേക്ക് വിളിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ എന്റെ കണ്ണാ. നിന്നെ ഒരു നോക്കു കാണാൻ കൊതിക്കുന്ന എന്റെ മനസ്സ് മാത്രം നിനക്ക് അറിയാൻ പറ്റുന്നില്ലേ. അതോ അറിഞ്ഞിട്ടും നീ അറിയാത്ത ഭാവം നടക്കുകയാണോ.തെല്ലൊരു പരിഭവം പറഞ്ഞതാട്ടോ എന്റെ കണ്ണാ.. മനസ്സുകൊണ്ട് നിന്നെ ഞാൻ എപ്പോഴും കാണുന്നുമുണ്ട്. അറിയില്ല നീ എനിക്ക് ആരെന്നും എന്തെന്നും. സ്പഷ്ടമായത് ഭഗവാനായാണ്, പക്ഷേ അതിലുപരി നീയെന്റെ ഹൃദയസ്പന്ദനം തന്നെയാണ് കൃഷ്ണാ. എനിക്കറിയാം, നീ വിളിച്ചാൽ മാത്രമേ അവിടെ എത്താൻ പറ്റു എന്നത്. എന്നിരുന്നാലും നീയെന്നുമെന്റെ കൂട്ടായ് കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് പലപ്പോഴും നീയെനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നിട്ടുമുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും ഗുരുവും വായുവും ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഊരതിൽ ഈ ഉള്ളവൾക്കും വരണമെന്ന് ആഗ്രഹം തുടങ്ങിയിട്ട് കാലങ്ങൾ ആയല്ലോ എന്റെ താമരകണ്ണാ. എന്ന് വരണമെന്ന് വിചാരിച്ചാലും അതങ്ങനെ അങ്ങ് നീണ്ടു നീണ്ടു പോവുക ആണല്ലോ എന്റെ ഉണ്ണികൃഷ്ണാ.. എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതും നിന്നോളം എന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നതുമായ ഒരു കുഞ്ഞുമോൾക്ക് (കൃഷ്ണ) ഇന്നുനീ ദർശനം കൊടുത്തുവല്ലോ കണ്ണാ....